توصیف امام علی (ع) وضعیت مردم زمان خودش را

قال 1 (ع) وَ اعْلَمُوا رَحِمَكُمُ اللَّهُ أَنَّكُمْ فِي زَمَانٍ الْقَائِلُ فِيهِ بِالْحَقِّ قَلِيلٌ وَ اللِّسَانُ عَنِ الصِّدْقِ كَلِيلٌ وَ اللَّازِمُ لِلْحَقِّ ذَلِيلٌ أَهْلُهُ مُعْتَكِفُونَ عَلَى الْعِصْيَانِ مُصْطَلِحُونَ عَلَى الْإِدْهَانِ فَتَاهُمْ عَارِمٌ وَ شَائِبُهُمْ آثِمٌ وَ عَالِمُهُمْ مُنَافِقٌ وَ [فَارِئُهُمْ ] قَارِنُهُمْ مُمَاذِقٌ لَا يُعَظِّمُ صَغِيرُهُمْ كَبِيرَهُمْ وَ لَا يَعُولُ غَنِيُّهُمْ فَقِيرَهُمْ

بدایند خدایتان بیامرزد شما در 1ی به سر می برید که گوینده حق اندک است در آن و زبان درگفتن راست ناتوان، آنان که با حق اند خوارند و 1 به نافرمانی گرفتار، و سازش با یکدیگر را پذیرفتار، جوانشان بدخو و پیرشان گنهکار. عالمشان دو رو، قاریشان سوجو، نه خردشان سالمند را حرمت نهد و نه توانگرانشان مستمند را کمک دهد.( نهج البلاغة (للصبحي صالح) / 354 / فساد الزمان ..... ص : 354)

+ نوشته شده در سه شنبه هشتم آذر ۱۴۰۱ ساعت 21:15 توسط غلام سرور اخلاقی  |